Anna Karenina streszczenie

Anna Karenina to długa powieść podzielona na osiem części i setki krótkich rozdziałów:

• Dwa równoległe wątki. Romans Anny i Wronskiego obok zaręczyn Lewina i Kiti.
• Motto. «Pomsta jest moja; Ja oddam» obramowuje moralny sens historii Anny.
• Świat i wieś. Kontrastuje petersburskie wyższe sfery z życiem w majątku wiejskim.
• Upadek Anny. Romans, izolacja, zazdrość i zagłada.
• Poszukiwanie Lewina. Jego dążenie do miłości, sensu i duchowego spokoju.

Równoległa struktura zaprasza do porównania niszczycielskiej namiętności z trwałą miłością.

To streszczenie Anny Kareniny Lwa Tołstoja splata dwie centralne historie w wyższych sferach carskiej Rosji. Powieść otwiera się w moskiewskim domu brata Anny, Stiwy Obłońskiego, którego małżeństwo z Dolly przeżywa kryzys po jego zdradzie. Anna Karenina, elegancka żona chłodnego, szanownego urzędnika Aleksieja Karenina, przyjeżdża z Petersburga, by pogodzić małżonków. Na dworcu spotyka uroczego oficera kawalerii hrabiego Aleksieja Wronskiego i między nimi rodzi się natychmiastowa, potężna atrakcja.

Tymczasem przyjaciel Stiwy, Konstantin Lewin, nieśmiały, idealistyczny właściciel ziemski, przyjeżdża do Moskwy, by oświadczyć się Kiti Szczerbackiej, młodszej siostrze Dolly. Ale Kiti, zauroczona Wronskim i oczekująca jego oświadczyn, odrzuca Lewina. Potem zostaje zdruzgotana, gdy Wronski, zakochawszy się w Annie, ją porzuca. Lewin wycofuje się, ze złamanym sercem, do swego majątku na wieś, by oddać się gospodarowaniu i refleksji filozoficznej.

Jak opowiada to streszczenie Anny Kareniny, wzajemna namiętność Anny i Wronskiego przeradza się w pełny romans. Anna zachodzi w ciążę z dzieckiem Wronskiego i po niemal śmiertelnym porodzie opuszcza męża i ukochanego małego synka Sieriożę, by otwarcie żyć z Wronskim, rzucając wyzwanie sztywnemu kodeksowi moralnemu rosyjskiego społeczeństwa. Choć podróżują za granicę i próbują zbudować wspólne życie, Anna jest coraz bardziej izolowana, wykluczona ze społeczeństwa, które toleruje romanse mężczyzn, ale potępia romanse kobiet. Poczucie winy wobec porzuconego syna i rosnąca zależność od Wronskiego zatruwają jej szczęście.

Równolegle historia Lewina zmierza ku spełnieniu. On i Kiti w końcu się godzą i biorą ślub, budując kochające, choć niedoskonałe życie rodzinne na wsi. Lewin przez cały czas zmaga się z głębokimi pytaniami o śmierć, wiarę i sens egzystencji. Gdy Anna pogrąża się w zazdrości, paranoi i rozpaczy, przekonana, że miłość Wronskiego stygnie, obie linie fabularne zmierzają ku swoim kontrastującym zakończeniom: tragicznej zagładzie Anny i ciężko wywalczonemu duchowemu spokojowi Lewina.

Anna Karenina kończy się tragicznym samobójstwem Anny i duchowym przebudzeniem Lewina — dwoma losami w ostrym kontraście. Pożerana przez zazdrość, winę i izolację narzuconą przez społeczeństwo, Anna staje się coraz bardziej niestabilna w relacji z Wronskim. Przekonana, że jego miłość ostygła i że straciła wszystko — syna, pozycję społeczną i poczucie siebie — ogarnia ją rozpacz. W stanie udręki i żądzy zemsty, chcąc ukarać Wronskiego i uciec od męki, Anna idzie na dworzec i rzuca się pod koła nadjeżdżającego pociągu, kończąc życie. Jej śmierć niszczy Wronskiego, który, zdruzgotany bólem i winą, wyrusza walczyć — i prawdopodobnie zginąć — w wojnie serbskiej.

Powieść nie kończy się jednak śmiercią Anny. Zamyka się historią równoległą Lewina i jego głęboką wewnętrzną przemianą. Poślubiwszy Kiti i zostawszy ojcem, Lewin jest dręczony pytaniami o cel życia i pewność śmierci, nawet rozważając samobójstwo. Poprzez rozmowę z prostym chłopem przeżywa duchową epifanię: rozumie, że trzeba żyć dla duszy i dla dobra, według wiary i miłości, a nie tylko według rozumu.

Zakończenie tego streszczenia Anny Kareniny spoczywa na tym cichym odkupieniu. Podczas gdy historia Anny jest tragedią niszczycielskiej namiętności i społecznego potępienia, historia Lewina kończy się akceptacją i sensem. Nie zyskuje doskonałego szczęścia ani odpowiedzi na wszystkie pytania, ale znajduje wspierającą wiarę i powód do życia, obejmując życie miłości, pracy i moralnego dążenia. Powieść przeciwstawia więc ruinę wywołaną nielegalną namiętnością Anny trwałemu spełnieniu, które Lewin odkrywa w rodzinie i duchowym celu.

Oto kilka najsłynniejszych zdań z powieści (przetłumaczonych tu z rosyjskiego oryginału):

• «Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne; każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób.»
• «Pomsta jest moja; Ja oddam.»