Girl in Pieces streszczenie

Siedemnastoletnia Charlotte „Charlie” Davis budzi się w szpitalu, ciężko ranna i obandażowana, po próbie samobójczej. Trafia do Creeley Center – ośrodka dla dziewcząt, które się samookaleczają. Otrzymuje kilka diagnoz i początkowo nie jest w stanie mówić. Z czasem, dzięki prowadzącemu zajęcia plastyczne Casperowi, zaczyna się otwierać i odkrywa rysunek jako sposób wyrażania bólu.

Przeszłość Charlie naznaczona jest stratą: samobójstwo ojca, chłodna i odrzucająca matka, bezdomność oraz mężczyźni, którzy wykorzystywali jej bezbronność. Gdy ubezpieczenie przestaje pokrywać leczenie, Charlie musi opuścić ośrodek. Bojąc się powrotu do matki, prosi o pomoc przyjaciela Mikeya i jedzie do niego do Tucson w Arizonie.

W Tucson Charlie zaczyna pracę jako pomoc kuchenna w kawiarni True Grit i wynajmuje maleńki pokój. Poznaje Rileya Westa – czarującego, lecz uzależnionego od narkotyków muzyka, w którym się zakochuje. Ich związek staje się coraz bardziej toksyczny i wciąga Charlie w świat nałogu i chaosu, przez co zaniedbuje sztukę i wypracowane z trudem sposoby radzenia sobie.

Nawroty się nawarstwiają: Charlie dowiaduje się, że Mikey jest już zajęty, jej przyjaciółka Louisa z Creeley Center odbiera sobie życie, a sama Charlie jest o krok od powrotu do dawnych schematów. Jednocześnie profesjonalna artystka Ariel proponuje jej darmowe lekcje – to koło ratunkowe, które Charlie długo odrzuca.

Gdy upadek Rileya sięga dna, a jej życie legnie w gruzach, Charlie dociera do własnego dna. Właśnie stamtąd zaczyna odbudowywać siebie – u boku bardziej stabilnych ludzi i z jaśniejszym rozumieniem własnych potrzeb, przede wszystkim dzięki sztuce.

Na końcu Charlie świadomie wybiera siebie, swoje bezpieczeństwo i sztukę – zamiast destrukcyjnych schematów z przeszłości. Rozumie, że być może zawsze będzie kochać Rileya, ale już go nie potrzebuje.

Riley, który po kradzieży i przemocy trafił na odwyk, występuje jednego wieczoru na koncercie charytatywnym i dedykuje Charlie piosenkę jako przeprosiny – bez żadnych oczekiwań. Potem wraca do ośrodka.

Charlie przyjmuje posadę asystentki artystki i opuszcza Tucson, by rozpocząć nowy rozdział. To nie jest idealne, „bajkowe” zakończenie, lecz realistyczna i pełna nadziei zapowiedź: zdrowienie to proces, ale Charlie wchodzi w nie z nową pewnością siebie.

Poniższe cytaty pochodzą z powieści Girl in Pieces Kathleen Glasgow i zostały tu przetłumaczone na polski z oryginału (nie jest to oficjalne tłumaczenie wydawnicze):

„Ludzie powinni o nas wiedzieć. O dziewczynach, które zapisują swój ból na własnym ciele.”

„Myślę, że każdy ma taki moment – chwilę, gdy dzieje się coś tak przytłaczającego, że rozrywa całe twoje ja na drobne kawałki. A potem musisz się zatrzymać. Przez długi czas zbierasz swoje kawałki. I bardzo długo trwa, by nie poskładać ich z powrotem, lecz ułożyć na nowo – niekoniecznie lepiej, ale tak, byś mógł z tym żyć.”

„Tnę się, bo nie potrafię tego udźwignąć. To takie proste. Świat staje się oceanem, ocean mnie zalewa, i muszę zranić siebie bardziej, niż może zranić mnie świat – dopiero wtedy potrafię się pocieszyć.”

„Kiedy patrzę na swoje ramiona, nie myślę ‚rewolucja’. Myślę: smutek i ból, ale nie rewolucja.”

„Chyba przeżywasz inny rodzaj złamanego serca. Może to ból istnienia w świecie, gdy nie wiesz, jak w nim być.”