Wichrowe Wzgórza streszczenie

Historia Wichrowych Wzgórz rozpoczyna się w 1801 roku i wprowadza pana Lockwooda, który wynajął Thrushcross Grange. Odwiedza on imponującego Heathcliffa w odległym dworze Wichrowe Wzgórza. Tam Lockwood spotyka ponurą gromadkę: Cathy Linton, Haretona Earnshawa i zrzędliwego służącego o imieniu Joseph. Zaskoczony zamiećą śniegową, Lockwood zostaje uwięziony w Wichrowych Wzgórzach, gdzie przeżywa dziwne zdarzenia, w tym niepokojący sen, w którym objawia mu się duch Catherine Earnshaw.

Lockwood zapada na zdrowiu i wraca do Thrushcross Grange, gdzie jego gospodyni, Nelly Dean, zaczyna opowiadać mu zawikłaną historię Wichrowych Wzgórz. Wiele lat wcześniej pan Earnshaw, właściciel Wichrowych Wzgórz, przygarnia sierotę o imieniu Heathcliff. Wychowuje go razem z własnymi dziećmi — Catherine i Hindleyem. Kiedy między Heathcliffem a Catherine rodzi się namiętna więź, Hindley staje się zazdrosny i po śmierci pana Earnshawa czyni życie Heathcliffa udręką.

Catherine zakochuje się w Edgarze Lintonie, dżentelmenie z Thrushcross Grange, mimo silnych uczuć do Heathcliffa. Rozdzierana między miłością a oczekiwaniami społecznymi, postanawia poślubić Edgara. Ta decyzja niszczy Heathcliffa i popycha go do opuśczenia Wichrowych Wzgórz w poszukiwaniu bogactwa i zemsty na tych, którzy go skrzywdzili.

Lata później Heathcliff wraca na Wichrowe Wzgórza jako zamożny mężczyzna pełen goryczy. Pierwszym aktem zemsty jest finansowe zrujnowanie Hindleya, by przejąć Wichrowe Wzgórza w spadku. Zemsta nie kończy się na tym: manipuluje i poślubia również Isabellę Linton, siostrę Edgara, ujawniając w pełni swoje okrucieństwo. Tragicznie, Catherine zapada na zdrowiu po urodzeniu córki, małej Cathy, i wkrótce umiera, co tylko rozniecam obsesję Heathcliffa na jej punkcie.

Z biegiem czasu mała Cathy dorasta nieświadoma udręk i historii krążących wokół Wichrowych Wzgórz. Nelly opiekuje się nią w Thrushcross Grange, podczas gdy Cathy wędruje po wrzosowisku. Podczas swoich wypraw poznaje Haretona, zaniedbanego syna Hindleya. Oboje się zaprzyjaźnią, lecz różne pochodzenie nie przestaje ich dzielic. Tymczasem Isabella umiera, a Linton — chorowity syn Heathcliffa — przybywa na Wichrowe Wzgórza, gdzie doświadcza brutalnego traktowania ze strony ojca.

Zemsta Heathcliffa osiąga szczyt, gdy zmusza małą Cathy do poślubienia Lintona, przejmując w ten sposób kontrolę nad Thrushcross Grange. Wkrótce Linton umiera, pozostawiając Heathcliffowi władzę nad oboma majątkami i losem ich mieszkańców. Początkowo skłóceni, Cathy i Hareton stopniowo się poznają, a ich więź się umacnia.

Na koniec Wichrowe Wzgórza zamykają się obietnicą nowego początku: Cathy i Hareton myślą o małżeństwie, zapowiadając uzdrowienie i połączenie niegdyś skłóconych rodzin. Heathcliff pozostaje skażony i dręczony przez dokuczliwe wspomnienie Catherine aż do śmierci. Lockwood opuszcza wrzosowiska Yorkshire, rozmyślając nad tragicznym dziedzictwem namiętności i zemsty, które rozegrało się pośród tej surowej krainy.

Życie Heathcliffa kończy się tajemniczą śmiercią w pokoju Catherine. Przestaje jeść — znak jego wewnętrznego rozpadu — i w końcu poddaje się pragnieniu ponownego spotkania z Catherine. Przed śmiercią porzuca nienawiść do związku swojej synowej, Cathy Linton, z Haretonem Earnshawem i przyjmuje ich miłość.

Cathy rozjaśnia życie Haretona, ucząc go czytac; razem marzą o uwolnieniu się od przeszłości. Planują przeprowadzić się do Thrushcross Grange, pozostawiając Josepha jako stróża nawiedzonych Wichrowych Wzgórz. Nelly przekazuje te nowości Lockwoodowi, który pośród cieni zostawionych przez Heathcliffa dostrzega promyk nadziei.

Lockwood odwiedza groby Heathcliffa, Catherine i Edgara Lintona, myśląc, że teraz być może zaznają spokoju. Jednak wieśniacy szepczą, że widzieli duchy Cathy i Heathcliffa razem na wrzosowisku, co sugeruje więź przekraczającą śmierć — mroczniejszy, lecz trwały związek między dwojgiem kochanków.

Śmierć Heathcliffa przypieczetówuje kres jego vendety, a zjednoczenie Cathy i Haretona zapowiada uzdrowienie i nowy początek, przerywając cykl udręki. Historia zamyka się kruchą możliwością miłości i harmonii w życiu następnego pokolenia — czy odczytuje się ją przez duchy, czy przez groby.

Najczęściej cytowane zdania z Wichrowych Wzgórz Emily Brontë, przełożone tu na język polski z angielskiego oryginału z 1847 roku (różnią się więc od tekstu opublikowanych tłumaczeń). Oddają dziką i niszczycielski więź między Catherine Earnshaw a Heathcliffem:

„Z czegokolwiek zrobione są nasze dusze, jego i moja są tą samą.” — Catherine o swojej więzi z Heathcliffem.

„Ja jestem Heathcliff! Jest zawsze, zawsze w mojej myśli: nie jako rozkosz, nie bardziej niż ja sama jestem dla siebie rozkoszą, lecz jako moja własna istota.”

„Nie mogę żyć bez mojego życia! Nie mogę żyć bez mojej duszy!” — Heathcliff po śmierci Catherine.

„Bądź zawsze ze mną — przyoblecz się w jakakkolwiek postać — doprowadź mnie do szaleństwa! Ale nie zostawiaj mnie w tej otchłani, gdzie nie mogę cię znaleźć!” — Heathcliff błagający ducha Catherine, by go nawiedzaała.

„Gdyby wszystko inne zginęło, a on pozostał, ja nadal bym istniała; a gdyby wszystko inne pozostało, a on przepadł, wszechświat stałby się dla mnie ogromnym nieznajomym.” — Catherine do Nelly Dean.

Te słowa należą do najczęściej cytowanych w literaturze angielskiej: razem wyrażają myśl, że Catherine i Heathcliff dzielą jedną duszę — miłość, która przeżywa samą śmierć.